Jak czas zatoczył pętle

Równy rok temu dowiedziałam się o Twoim istnieniu.

Pamiętam ten dzień niemal co do minuty. Pamiętam, że byłam już spóźniona do pracy. Pamiętam jak słabo zrobiło mi się, gdy zobaczyłam wynik testu. Z wrażenia usiadłam na stoliku i podarłam sobie rajstopy. W tym samym czasie zadzwonił Twój Tata, ale byłam tak oszołomiona, że nie wykrztusiłam z siebie ani słowa. Siedziałam tak i myślałam: to niemożliwe, to niemożliwe. Muszę się upewnić. I się upewniłam, po czterokroć. Laboratorium, kolejny test, ginekolog. Wieczorem byłam już pewna, że to wszystko dzieje się naprawdę. Telefon do Fundacji. Ale w oszołomieniu trwałam nadal, bo mentalnie byłam przygotowana na długą walkę o Ciebie. A tu zdarzył się, ot tak, taki..cud. Pamiętam słowa lekarza o zachowaniu bardzo umiarkowanego optymizmu. I długi weekend majowy. Imprezy, wyjazdy, grille. A mnie się nie chce z nikim spotykać, z nikim gadać, nigdzie jechać. Przetwarzam wciąż na nowo myśl o Tobie we mnie. Zaklinam rzeczywistość. Musi być dobrze, musi! Przecież miałam być dawcą, a tu nagle Ty! Przecież musi być jakiś sens tej historii, to wszystko nie dzieje się bez przyczyny. I nie dzieje się. Kilka dni później kolejna wizyta. Nigdy nie bałam się tak bardzo, jak wtedy w poczekalni. I to również pamiętam. Głośne, szybkie, rytmiczne bicie Twojego serca. Pulsujący punkcik na ekranie. Kilkumilimetrowy cud.

I o to jestem!